Naar de veiling!!

Oh zo heerlijk, ik had er weken naar uitgekeken. Eerst de kijkdagen van de veiling, ik toog erheen met mams, beiden hadden we pen en blocnote bij ons ... NATUURLIJK, want er is altijd wel IETS wat wij leuk, te gek, mooi, of wat dan ook vinden. Samen de catalogus aangeschaft en hop naar binnen.
Direct in de hal stond deze prachtige engel, ze was wel ruim 1,5 meter hoog, imposant, mooi en lief vond ik haar. Uiteindelijk wat lef bij elkaar gesprokkeld en haar snel op de kiek gezet. Weer later die ochtend, na heerlijke koffie met gevulde koek, na velletjes vol geschreven met welke lotnummers ik zeker in de gaten wil houden, stap ik het kantoortje binnen en vraag naar de richtprijs van 'mijn' engel. Toen ik die prijs hoorde wist ik: ze is 'mijn' engel niet meer. Jammer, maar dan mag het niet zo zijn. Ik had haar in gedachten al zien stralen in mijn achtertuin die toch komend voorjaar hoognodig op de schop moet, evenals mijn voortuin. Maar nee, dit sprookje gaat niet door.
Later in de middag bij mams aan tafel al onze nummers genoteerd en de dagen en geschatte tijden waarop die geveild zouden worden.
SPANNEND!.
Ja ik heb absoluut de genen van mijn moeder, althans, heel veel. Ik zie veel moois, maar gemixed met de genen van mijn vader is het wat lastiger, ik zie ook veel moois in iets wat nog helemaal niet mooi is ... oude stoelen, ik zie de potentie, oude kastjes, ik zie de mogelijkheden en bekijk of ik de reparaties eventueel zelf aan kan .... dat zijn paps genen die ik heb meegekregen.
Mam is meer antiek gericht, poetsen is zo ongeveer wel wat ze doet aan OPknappen, iets wit schilderen is een doodzonde, maar ik ben sterker geworden daarin, ik ga uiteindelijk vaak toch mijn eigen gang.
DUS ik had een lijst met kastjes en kasten, stoeltjes en stoelen, kristallen lampen etcetera. Wat zou het worden.
Vrijdags, de dag van de veiling, Nederland komt plat te liggen, althans, in het westen .... en waar wonen wij ?? .... in het westen.
Ik zoek mijn autootje onder bergen sneeuw, het is net 8 uur 'smorgens en bitterkoud en glad, maar toch. En nee, ik ben geen held, maar ik hoef geen grote wegen en geen grote afstanden dus ben vast van plan rustig aan te rijden, ben nl. oh zo zuinig op mijn karretje.
De rit naar mams, die zelf niet durft te rijden, duurt normaal gesproken ca 20 minuutjes, vandaag echter ........... anderhalf uur!!! .... ik baal toch wel wat. Niet eens omdat ik zelf zo langzaam reed, welnee, ik KON helemaal niet sneller, het was gewoon 1 grote langzaam tuffende file, dus onderweg als ik weer stilstond toch maar wat sneeuwfotootjes gemaakt van het moois waar je normaal gesproken langs zoeft.


Door al dit moois en een vastgelopen Haarlem kwamen we dus nogal laat aan op de veiling en waren ze al enkele honderden nummers verder. Er gaan ca 100 nummers doorheen per uur, dus die schatting hielden we scherp in de gaten. Ik was er jaren niet meer geweest, en dan heb ik het over wel ca 30 jaar niet meer. Natuurlijk volg ik de veilingen op de engelse tv, maar wie zegt mij dat het hier ook en nog zo gaat? Gaandeweg, mams bood als eerste, kon ik een beetje bekijken hoe snel het daar ging, en met welke bedragen. Dat had ik snel door, zo ook de berekeningen van de veilingkosten die er altijd nog bijkomen. Niet vergeten!! tijdens je biedingen.
Het waren heerlijke uurtje, wel jammer dat er 2 handelaren zaten die werkelijk bijna overal overheen boden, maar ik heb mijn pret door niets laten drukken. Oh nee, zeker had ik niet alles wat ik had gewild, de dozen linnengoed gingen me veel te duur weg, maar de doos blauw emaille was MIJN!!! En ik bén er blij mee! Binnenkort eens mooie foto's mee maken, en van het voorjaar leuk plaatsen op mijn hopelijk nieuwe veranda die ik in gedachten heb.
Mam had wat pleetwerk, dus die kan weer lekker poetsen.

Smiddags werden de meubeltjes en meubels uit de grote hal geveild. Dat is meer een mix, en vaak niet echt antiek, de antieke stukken gaan op een andere dag, daar zijn we maar niet heen gegaan, ons budget wetende. Ja, soms zijn we verstandig.

Mams was naar huis, naar de hondjes en haar sigaretjes en ik bleef nog wat uurtjes. Later hoorde ik dat mams de laatste bus had die die dag nog reed, wat een geluk!! Ik merkte aan haar verhaal dat ze zich wel had gered als dat niet zo was geweest, ze had al van alles bedacht dus dat stelt me ook wel weer gerust, die dame vang je niet zomaar, gelukkig.
Ik had wat meubeltjes op het oog, bij sommige gewoon benieuwd wat ze zouden opbrengen, maar ook een enkel stuk wat ik eigenlijk graag mee had willen nemen.
Ja ik zeg HAD, want ojee ojee, ik schijn er kijk op te hebben, er werd op 'mijn' stukken geboden als een gek, en ik heb het voorbij laten gaan. Maar ik heb wel weer wat geleerd. Zoals ik zei: ik heb er kijk op.
Uiteindelijk ging ik alleen met een koperen kroontje weg, 6 euro en opgeld, ach ik ben wel eens meer kwijt geweest. Het is wel een opknappertje, en ja hoor, hij wordt WIT ... denk ik, of zilver :). Zal het mams maar niet vertellen he?

Fijne dag
Cathy

Mijmeren in jezelf.

Het lukt me nog niet zo om dit blog een mooi aanzicht te geven. Mijn logo is weg na een denkelijk foute aktie van mij, en foto's toevoegen lukt me ook nog niet echt. Ook is de zijkant nog helemaal niet wat ik zou willen ... kortom, dit blog staat eigenlijk momenteel wel even symbool voor mijn leven van dit moment. Ik wil iets maar het lukt me niet.

Het is een witte winter geworden, ergens ben ik de zomer misgelopen voor mijn gevoel, maar dat maakt de sneeuw niet minder mooi. Lara struint er met haar kleine hondepootjes als een dolle doorheen, soms verdwijnt ze tot haar buikje, naarstig op zoek naar haar tennisbal die ik zo nu en dan een slinger verkoop. Het is een dartele dame, iedereen denkt dat ze nog steeds een pup is maar zover ik weet gaat ze richting haar 7e verjaardag. Een lekker enthousiast beestje, wat buiten haar ras eer aandoet, dan is ze een echte druktemaker zoals de Jack Russel betaamt, maar binnen is ze heerlijk lui en relaxed, doet veel slaapjes, speelt met de poezen en houdt me scherp in de gaten of ik niet zonder haar de deur uitga. Kortom, ze is mijn trouwe maatje.

Winter dus, december zelfs al en Sint is alweer vergeten. Nog maar een week, en dan is het Kerst. Waar is mijn tijd gebleven??? Waar zijn mijn jaren gebleven, wat heb ik nou helemaal gedaan al die tijd? Levensvragen, heel veel, en met veel minder antwoorden dan ik zou willen.

Nee ik heb geen kerstboom ... hoe mooi en leuk ik ze ook vind. Waarom niet? Niemand zal hem dan zien, behalve ik en daar is het me dan net even teveel werk voor. Ik heb er de energie niet voor, en ik heb wederom niemand uitgenodigd voor de feestdagen. Al jaren niet meer. Vaak word ik zelf wel ergens gevraagd, zo ook nu 2e Kerstdag. Dan eet ik bij mijn zus, samen met mijn moeder en de schoonmoeder van mijn zus. Zo ben ik bijna ook zo'n oude alleenstaande dame geworden uit de tekst: wat doen we met moeder deze kerst ... variantje: met zus :). Lief, en ze kan koken als de beste, dus het zal zeker gezellig worden.
Verder heb en maak ik geen afspraken dit jaar. Ook niet met oud en nieuw, ik blijf nu eindelijk eens lekker thuis, samen met mn maatjes, hondje Lara en mn vijf kattenbeesten. Even niks en niemand .... feitelijk net als vele andere dagen in de week, weken in de maand, en maanden in het jaar. Zielig? Nee zeker niet !

Deels is het een keuze, ik heb me steeds meer terug getrokken uit mijn sociale wereldje. Ja straks wel weer aan het werk, als ik opgeknapt ben, en dan zie ik mijn bazin weer wat vaker, altijd wel gezellig. En ja dan heb ik ook weer andere dingen om over na te denken, problemen op te lossen en noem maar op.
Maar nu nog even niet.
Nu ben ik thuis en blik terug op mijn laatste, met name 6 jaar.
Wat heb ik nou helemaal gedaan al met al. En wat heb ik bereikt?
Wat waren mijn doelen en plannen? Ik weet het werkelijk even niet.

Oh ja, ik woon nog steeds in mijn heerlijke maar oh zo achterstallig in onderhoud onderhouden huis. Oh ja, ik heb van huisdieren afscheid moeten nemen (dit jaar wel 4!) maar heb ook nieuwe mogen verwelkomen. En oh ja, ik ben aan het rommelen in huis.
Maar net als met dit blog, niets is af en niet mooi genoeg, of niet zo mooi als ik zou willen of dat het zou kunnen.
En ja, ik heb contacten verbroken, of laten verwateren,andere contacten ongewild verloren, maar ook nieuwe mensen leren kennen, en een enkele oude bekende weer terug gehaald in mijn leven.
En ja, ik heb nog best vriendinnen, lieve meiden, elk zo anders, maar allen kijken naar me om. En ja, ik geniet nog van mijn moeder, hoe moe ik er soms ook van word, zij is onvervangbaar.
Maar verder?

Ik weet het wel hoor, ik ben simpelweg weer toe aan een relatie, een iemand die mijn nummer 1 mag, kan en wil worden, en die mij als zijn nummer 1 kan, mag en wil zien en ervaren. Ik wil liefde kunnen geven en ontvangen, ik wil kunnen delen en lachen met iemand, ik wil mijzelf kunnen zijn bij iemand die mij ook zo wil en waardeert, ik weet dat ik weer van iemand kan houden, anders, maar toch.
En ja, ik weet dat dat ook niet alles zal veranderen, maar het zal mij, mijn levenslust, mijn doelen wel zeker beinvloeden op een positieve manier. Ik zal er weer levenslust door krijgen, iemand die belt en zegt, zin in een strandwandeling? Een arm om je heen, als je het even niet ziet zitten, een luisterend oor als je ergens mee zit, of gewoon een schoot om mijn hoofd soms op te laten rusten .... ik weet het, ik wil altijd te veel.

Ik ben uit de tijd

Van overschakelen van kleutertje luister op de radio, naar Swiebertje, zwaaien naar tante Hannie, Ja zuster Nee zuster op tv, vaak samen kijken met de buurtkinderen omdat lang niet iedereen tv had.
Van oversteken op het zebrapad en links rechts links gekeken dan pas oversteken.
Van de step met al heuse luchtbandjes, rolschaatsen met 4 wieltjes per schaats en sleeën op een ijzer sleetje.
Van mens erger je niet tot monopoly, van ruzie tijdens de afwas met je zus, van 6 uur eten en voor het donker binnen.
Van zelf gesneden dikke boterhammen met roomboter en een laagje suiker als zaterdags feestje, van de tijd dat frietjes eten met kip een uitzondering was.
Van bonken op de voordeur op 5 december, een plastic mand met pakjes vinden tot echte kaarsjes in de kerstboom en maar 2 kerstdagen per jaar. Van de bijzondere ritjes omdat je vader al een auto heeft en alle vriendjes een blokje mee mogen rijden. Van luisteren naar de verhalen van je oma die als meid wel 12 centjes per week verdiende toen ze 12 jaar was. Van oorlogsverhalen aan tafel die je ouders vertelden uit eigen ervaring als jonge kinderen. Van op je donder krijgen als je niet luisterde, van de tijd dat een grote mond niet geoorloofd was. Van de provo’s en de hippies, van blokfluitles op school tot dolle mina’s, van pyjama’s strijken op de huishoudschool als les tot de was door een wringer zien te halen zonder dat je vingers er tussen kwamen. Van op tijd naar bed en op tijd op school zijn, van huiswerk voor het spelen en goede cijfers op je rapporten. Van Nederlandse taal, hoofdrekenen, aardrijkskunde en netjes schrijven. Van orde en netheid, van respect en regelmaat.
Ik ben uit een tijd die nergens meer bestaat.

Ik leef in een tijd van computers en rekenmachines. Van auto’s en scooters, van mobieltjes en smsjes. Van vloeken en schelden op straat. Ik leef in een tijd van mailen en bloggen, van microgolven en snelle happen. Ik leef in een tijd van bizarre sint kadootjes en steden vol commercie.
Ik leef in een tijd van vliegen naar de zon, racen tegen de klok, en voor niemand meer tijd.
Ik leef in deze tijd.

Noem mij maar uit de tijd. Hoezo niet flexibel?

Ik ben Cathy, geboren in 1956 in Amsterdam.
Met mijn 5e jaar zijn we verhuisd naar Haarlem, waar ik verder ben opgegroeid en in 1977 getrouwd.
Eind 1977 ben ik met mijn man in Heemstede gaan wonen, waar wij in 1981 een geweldige zoon kregen.
In 1983 zijn we verhuisd naar onze eerste koophuis in Hillegom. Momenteel woon ik nog steeds in Hillegom, maar sinds ca 12 jaar in een andere woning, een huis uit beginjaren 70.
Onze zoon is inmiddels volwassen en woont elders samen met zijn vriendin.

Mijn man is in 2004 totaal onverwacht overleden aan een hartinfarct.
Na 30 jaar samen zijn en samen ‘groot’ worden was het enorm moeilijk om door-te starten voor mij.
Nu, ruim 6 jaar later, denk ik nog wel eens, NIETS is meer zoals het was, zelfs ik niet.
En zo is het.

In een notedop mijn situatie van vandaag.

Ik hoop in de diverse blogjes diverse lichtjes te kunnen laten schijnen uit ook alle mooie en memorabele momenten in mijn leven, op de weg die ik bewandel, en de zijstraatjes die ik soms verken. Op die manier hoop ik ook dat meer mensen misschien kunnen begrijpen hoe het is om door te moeten gaan op een weg die niemand zou kiezen, maar ook om mee te kunnen genieten van de dingen die ik nu ontdek, leer en ervaar.
Ik hoop mensen te bereiken en ‘ontmoeten’ die de soms wrange humor kunnen plaatsen die iedereen wel eens nodig heeft om zichzelf weer eens even op beide pootjes te zetten.

Ik ben een gevoelsmens, ik schommel en ben altijd op zoek naar balans.
Of ik het ooit zal vinden is de vraag, maar de zoektocht wil ik niet missen.

Liefs en geniet
Cathy

Gezwicht voor de wondere wereld van het Bloggen ...

Nee, ik begin er niet aan, en neeeeee, ik volg ze niet ....
ik heb het lang vol gehouden.
Maar toch ...

Ja ik vind de foto's mooi
en ja ik ken sommige mensen achter de blogs,
maar toch ...

Oh soms ben ik veel te druk en soms veel te moe,
soms ben ik heel stil en soms vol verhalen .... dus toch

Ik ben gezwicht.
Wat het gaat worden, ik heb geen idee,
zo een chaoot als ik ben zo zal dit Blog ook zwalken door de straten van het leven dat ik leid ...
of probeer te leiden,
of probeer te vinden ... of juist te ontwijken.

Is het niet voor anderen dan wellicht voor mijzelf,
soms stikkend in de stilte en de tv té hard aan ...
wanhopig proberen alle gedachtes op een rij te krijgen,
om ze vervolgens net als al mijn meubels weer flink te husselen
om erna met de wanhoop ten top de nog grotere chaos te overzien.

Ik wens alle volgers sterkte en humor toe, lees vooral tussen de regels,
de kommer en kwel, het wel en het wee, allemaal soms iets te dicht onder de loupe, zo sjouw ik het mee, zo vind ik het leuk.

Ik pretendeer geen schrijver te zijn,
van dure woorden, hoogvandetorengeblazen lege woorden ...

Ik schrijf zoals ik ben, ik ben zoals ik denk, ik denk zoals ik voel, ik voel zoals ik de dingen zie ... en zelfs dat is niet zaligmakend.
Want ik doe niet alles wat ik zou willen, ik wil niet alles wat ik zou kunnen, en ik kan niet alles wat ik zou moeten ... dus ik ben goddank niet volmaakt.

Volg mij, wijs mij, lach en huil met mij, om grollen en grappen, om 1 terug en 2 vooruitweerstappen, om woorden die niet bestaan maar toch vertellen welke weg ik vandaag ben gegaan.

En geloof me, ook ik ben soms even heeeeeeeeel erg stil.

Liefs en geniet
x
Cathy